Pas 29 was Dante Giacosa, toen hij in 1934 begon aan de eerste studie voor wat de kleinste auto ter wereld moest worden. Een beetje gelijklopend met Hitler in Duitsland, wou senator Agnelli in Italië een kleine, goedkope auto voor het volk. Het voertuigje mocht niet meer dan 5000 lire kosten.

Op dat ogenblik werd overal in Europa geëxperimenteerd. In Duitsland was de tweetaktmotor zeer populair. Er werd zelfs op wielen bespaard om voertuigen goedkoop te houden: driewielers waren geen zeldzaamheid, vooral niet in Engeland. Giacosa zocht niet in die richting. Samen met directeur Fessia besloot hij een echte auto te bouwen met meer comfort en betere prestaties dan de Duitse en Franse ontwerpen. Bovendien moest de auto er sympathiek, volwassen en degelijk uit zien.

Het leek bijna onmogelijk om het lastenboek van senator Agnelli uit te voeren. Maar waar een wil en heel wat vindingrijkheid is, is een weg. Voor het koetswerk zorgde ingenieur Rodolfo Schaeffer. De motor zat niet vast aan het chassis, maar werd, zeer ongebruikelijk, opgehangen in het koetswerk. Nog geen "zelfdragend", maar toch reeds een "motordragend" koetswerk.

De 500 A "Topolino" werd in mei 1936 voorgesteld. Het was 15 juni 1936 toen de eerste en kleinste in serie gebouwde auto in productie kwam. De kleinste auto ooit op zo'n grote schaal gebouwd, zou 8 900 lire gaan kosten. Het lastenboek bleek sterk aan te slaan bij het grote publiek: 85 km per uur snel bij een gemiddeld verbruik van zes liter. De Fiat 500 werd een voltreffer.