De Fuldamobil werd vervaardigd door werktuigbouw Fulda Gmbh in de gelijknamige stad in Duitsland. Het voertuig had een motor van 200cc van 9 PK. Het van buizen en triplex gemaakte voertuig haalde 85km/u. Latere Fuldamobils kregen een aluminium huid die spuiten met lak overbodig maakte.

De eerste exemplaren werden gemaakt uit triplex met een toplaag uit kunstleer. Vanaf 1952 werd het model hoekig, met aluminium bekleed. Één jaar later werden de rondingen versterkt. En vanaf 1957 gebruikte de fabrikant plastiek in plaats van aluminium. In totaal werden 7.000 voertuigen gebouwd vanaf 1951 tot 1969.

Fuldamobil werd ook door andere fabrikanten onder vergunning vervaardigd, gedeeltelijk ook in het buitenland, o.a. in Nederland onder de naam Bambino. De werken van het bedrijf Northwest German Fahrzeug (NWF) bouwden de Fuldamobil vanaf 1954 tot 1955 op 700 exemplaren. In het Verenigd Koninkrijk werd geproduceerd vanaf 1959 tot 1961 als Nobel variant. In Griekenland werd het als Attica 200 zelfs tot 1975 vervaardigd.

Intussen zijn die kleine Fundamobils gezochte klassiekers. Je bent voor een goed bewaard gebleven exemplaar zo maar 5 000 euro of meer kwijt. Veel geld voor een auto die indertijd voor net 1700 euro nieuw over de plank ging. Maar je valt uiteraard wel op als je er mee rijdt nu.

In ons land is de Fuldamobil veel minder bekend dan de vergelijkbare Messerschmitt Kabinenroller of Heinkels uit die tijd. Ook de door BMW gebouwde Isetta verkocht hier veel beter.

Geënt op deze geschiedenis is de nieuwe Edag Fuldamobil van Jérémie Pointier die de micro-auto nieuw leven wil inblazen. Weg tweetakt, 4 wielen en voorts alles wat de auto vandaag modern maakt. Technisch willen ze bij Edag nog niks kwijt, het is overigens niet eens zeker of de auto er ooit komt en met welke aandrijfgroep.